top of page
Recent Posts
Featured Posts

Held

(Voor alle duidelijkheid. Ook dit is géén recensie, enkel een toevallige eruptie van dankbaarheid en blijdschap na het lezen van een heel goed boek.)

***

Ik heb het voor helden. Een bepaald soort helden. Niet noodzakelijk degenen die de wereld redden, maar de figuren die lijken te gehoorzamen aan niet courante, volstrekt eigen en dus eigenaardige wetmatigheden. Die luisteren naar een stem die wij niet kunnen horen. Die ons denken doen kraken en opnieuw ruimte maken voor een zeldzaam soort vrijheid. Herinner je je Ketchum nog? Of de grootmoeder uit Hillbilly Blues? Ik kan niet meer houden van Merle Dixon dan ik doe. Ik blijf Scarlet O'Hara onvergetelijk vinden. Het zijn de geweldenaren, de onverzettelijken, de originelen. Ze zijn voor niets of niemand bang, ook niet voor de dood. Niets anders zijn ze, geen morzel van iets anders dan zichzelf, ze hebben de waanzinnige moed enkel dat te zijn, en schieten er als het moet het hachje bij in, grijnzend. Slechts om de tien jaar kom ik een dergelijke held tegen in een boek of in een film. Het was lang geleden, maar nu is het weer gebeurd. Mijn nieuwe vlam heet Jeroen Ullings.

In zijn laatste boek Intimiteit (dat overigens fantastisch is op vele gebieden) zegt Paul Verhaeghe dat we enkel maar zin kunnen vinden als we ons inzetten voor de Ander, als we aan een project werken met anderen, als we de wereld aan het verbeteren zijn, wroetend in een volkstuintje of rammelend met een collectebus van Broederlijk Delen. Maar dat is gewoon niet waar. Of toch niet voor iedereen. We vinden zin als we onszelf kennen, worden, durven zijn. Wat we uiteindelijk verwezenlijken in de materiële wereld, is slechts een mogelijk project dat daar in het beste geval een expressie van is. Is het dat niet, dan is het eigenlijk een maat voor niets. Dan is het zielloos en zal het ons niet redden. Voor de ene is dat Bach leren spelen tot in de perfectie. Voor de andere een zakenimperium oprichten. Vergeten al die mensen het grote 'Wij'?