top of page
Recent Posts
Featured Posts

Wat voelt Kristien De Wolf zich op haar gemak in onze taal. Over Rotgeluk.

Wat heb ik genoten van deze bundel kortverhalen. Ze gaan over gewone mensjes in gewone leventjes maar op een moment dat net dat beetje veelbetekenender is, en meestal verbindt Kristien de Wolf er aan het eind nog een kleine boodschap aan om de lezer die dat tot dan toe nog niet deed even te doen stilstaan en nadenken. De verhalen waarin die kleine pointe het verrassendst was, waren voor mij de allerbeste; het openingsverhaal 'De ring' bijvoorbeeld, wat een heerlijk klein verhaal was dat! En 'Poor Medusa', wat een tragikomedie met een vertederend einde...

Ironie kan soms van een harde plek komen, vind ik, ik ben daar nogal gevoelig voor. Maar Kristien de Wolf zet haar personages neer met een ironie die van een milde plek komt en dat zorgt voor voluit zorgeloos lachen (en smileys bij de vleet in mijn exemplaar van 'Rotgeluk' :-) ).

Maar waar ik misschien nog het meest van genoten heb: wat voelt