top of page
Recent Posts
Featured Posts

Brave new god - verhaal


Het is zover. Boef stond in juni op de cover van Knack en dat is heel goed nieuws, maar daarover straks meer. Eerst las ik immers Michel Houellebecq in de nieuwe Das Magazin - een aanrader overigens - met deze zin:

'Ik kan niet meer. Het doet te veel pijn. Ik stop. Ik zet er een punt achter. Dit keer ben ik echt moe. Ik geloof er niet meer in.'

Dat klinkt niet best Michel, dacht ik toen ik de eerste regels van het stuk gelezen had, en wat zie je eruit! Je moet het rustiger aan doen met de drank, echt. De voor-en-na shoot, die de jonge leeuwen van Das Mag bij het stuk hadden geplaatst, flatteerde de schrijver allerminst. Ik vroeg me af wat de relevantie van de foto's was, alsof voor je tijd oud zijn op zichzelf een vorm van kunst zou kunnen zijn. Ik wist echter ook dat Michel Houellebecq geroemd wordt om zijn mildheid ten aanzien van zijn personages en ik besloot over hem na te denken.

Een wereldbeeld waar je moe van wordt

Sommige mensen lijden aan een aanwijsbaar trauma, maar Michel en velen onder ons niet, vermoed ik. Als je niet miserabel bent door een onmenselijke inbreuk ergens vroeg op je tijdlijn, dan ligt het wellicht aan je wereldbeeld. Ik wilde vroeger ook wel eens dood of beter, niet geboren zijn, wat niet hetzelfde is, maar dat kwam omdat ik me een vreemd voorwerp in de wereld voelde. Ik paste er niet in. Of de wereld zoals ik die zag leek me eenzaam, vijandig en gevaarlijk.Toen ik jong was had ik bijgevolg ook niets op met mijn eigen lichaam en het vergiftigen en uitputten viel me niet moeilijk. De navelstreng tussen mij en de natuur en het goddelijke dat er overal in verstopt zit, was afgebonden. Daar werd ik net als Michel Houellebecq ongelukkig van en moe, zo vreselijk moe.