top of page
Recent Posts
Featured Posts

Nu is net op tijd - verhaal

Over oude dromen en nieuwe kansen, hotel Romantiek, Interrail en liefdevolle journalisten.

Overjaarse debutanten

Onlangs was ik in Den Haag. Ik woonde de voorstelling bij van het tijdschrift waarin een kortverhaal van mij zou verschijnen. Hier schrijf ik het nogal koeltjes neer, merk ik. Toen ik het nieuws kreeg ben ik nochtans - zo is mij gerapporteerd door mijn kinderen - volledig uit mijn dak gegaan van blijdschap. ‘Je bent twee keer op mijn kamer geweest om hetzelfde te zeggen,’ zei mijn zoon een tikje ongerust. Samen met mijn man toog ik dus naar Den Haag. Ik wist niet wat ik moest verwachten van de 'literaire wereld' en ik balanceerde tussen blij dat mijn man er was, en schuldig omdat ik hem dit aandeed.

Toen werd het tijd om de uitgever te ontmoeten. Het bleek de grote man op leeftijd, met de enorme witte kerstsnor en het baseballpetje te zijn, die bij de ingang tijdschriften stond te slijten. Hij lachte vriendelijk naar mij en gaf me een stevige hand. Ik bedankte hem deemoedig voor het opnemen van mijn stuk en verontschuldigde mij voor het feit dat ik als zevenenveertigjarige zowat de oudste debutant ooit moest zijn. Hij lachte zijn grote, typisch Nederlandse tanden bloot en zweeg enkele seconden. Ik zag zijn grijze ogen blinken van pret. Toen vertelde hij mij een verhaal.

Op een keer ontving hij een manuscript van een onbekende schrijver uit de Caraïben. De man was eenenzeventig en had voor het eerst een boek geschreven. Nog veertien andere boeken schreef hij daarna, tot hij op vierentachtigjarige leeftijd de geest gaf. ‘En dat vind ik nou een hoopgevende gedachte,‘ zei de uitgever met een grote glimlach op zijn gezicht. Ja, dat vond ik ook.